Luieren voor 3

Buiten sneeuwt het kersenbloesemblaadjes en binnen hoeft de kachel al zeker een week of twee niet meer aan. De zon is verwarming genoeg. Ook buiten kan ik al regelmatig op slippers lopen. Het zal niet lang duren of het wordt te warm in de kas in de middag. Ik wilde graag een plek voor mijn hangmat in de tuin, zodat ik daar wat meer van mijn tuin kon genieten. Nou, die heb ik nu. En wat voor een!

Ik wilde zo graag wat meer écht in mijn tuin zijn, zeg maar, en er niet alleen maar in werken. Ik zit namelijk vaak in mijn schommelstoel in de kas, maar dan ben ik toch nog niet helemaal in de tuin. Nu de kippenren weg is, dacht ik eraan om daar een pergola te laten bouwen waar ik mijn druif overheen kon laten groeien en mijn hangmat onder kon hangen, zodat ik ook een beetje schaduw heb. Mijn tuin baadt namelijk een groot deel van de dag in het zonlicht, en het kan daar pittig warm worden. Maar ik had even geen geld voor een pergola, dus besloot ik tot een tijdelijke oplossing.

Een van mijn buren wilde tuinpalen gaan bestellen en vroeg wie er mee wilde bestellen. Daarop besloot ik een paar flinke palen te kopen om aan de randen van mijn grasveldje te plaatsen, zodat ik mijn hangmat daar in ieder geval deze zomer kon hangen. Want wat heb je aan zo’n mooie tuin als je er alleen maar in aan het werk bent en er nooit eens lekker ontspannen van kunt genieten? Juist.

Maar zoals dat wel vaker gaat, evolueert zo’n idee dan ineens in iets heel anders. En voor ik er te lang over na kon denken, had ik drie palen besteld. Robinia, vier meter lang, minstens vijftien centimeter dik. Want drie palen = drie hangmatten = drie keer zoveel pret, met vrienden en buren! Schaduwdoek bovenop spannen en liggen maar.

Een paar weken later kwamen de palen en mijn hemel, wat waren die dik en zwaar! Om ze naar mijn huis te verslepen had ik al de hulp van twee lieve vrienden, Arne en Bart, en een zware handkar nodig. Dik honderd kilo wegen ze per stuk, denk ik. Daarna hebben we met een goede spade en grondboor drie gaten gegraven: ik één en Arne twee. Ik dacht wel een gat van anderhalve meter te kunnen graven, maar ik kwam niet dieper dan iets meer dan een meter, omdat mijn arm niet verder reikte en ik dus de aarde er niet meer uit kon scheppen.

Met hulp van een toevallige voorbijganger en buurman JeeWee zijn de palen in de gaten gezet. Arne heeft er bevestigingsmaterialen aan vastgemaakt, waarbij hij nog twee boortjes gebroken heeft. Kneiterhard, die palen. Ik wilde natuurlijk ook twee hangmatten aan één ring hangen, en mijn favoriete hangmattenspecialist raadde me aan te kiezen voor een soort stalring, met een plaatje met vier schroeven. Dat zou het moeten houden.

Het is gelukt en het is helemaal het einde! Toen die drie palen er net in stonden, zonder hangmatten en schaduwdoek, dacht ik eerst nog even: ‘Oh mijn hemel, wat overdreven dit. Drie van die belachelijk grote en dikke palen in mijn tuin.’ Maar nu het helemaal af is, is het echt geweldig gaaf.

Ik heb er al een paar keer met vrienden in gelegen en ik ga nu zelf ook heel regelmatig even liggen. Dan kan ik kiezen voor een plekje in de zon of in de schaduw. Cool hè?

Het leven is niet alleen maar werken. Chillen, lummelen, relaxen: dat is ook heerlijk en heel belangrijk. En als ik daar zo lig in een van die drie hangmatten, dan hoor en zie ik de vogels, ruik ik de bloemen en kruiden, ben ik midden in mijn tuin en hoor ik het gonzen van het leven. Ik sluit mijn ogen en geniet zo. Ik kan het iedereen aanraden. 😊